het is onwennig stil in de coupé
een knappe vrouw heeft naast me plaatsgenomen
ik zwijg, dat spreekt voor zich, m’n bloed gaat stromen
de trein vertrekt bedaard uit Enschede

hoe maak ik nou contact met deze fee
zo weggelopen uit mijn stoutste dromen
mijn tong kan ik met moeite slechts betomen
dan moet zij niezen en ik roep: SANTÉ !

ik word gedood door dertig boze blikken
ook zij kijkt mij niet echt met passie aan
ik voel de kou, het ijs zal niet gaan breken

ik wil hier weg, ik hoor horloges tikken
onhandig ga ik op haar tenen staan
ze zegt geen woord, maar laat haar ogen spreken

terug naar de inhoudsopgave